Sara zat in gesloten jeugdhulp en verlangde naar verandering. Tegelijkertijd was ze ook bang om wéér teleurgesteld te worden. Dit is haar verhaal.
Beeld: © OZJ
“Ik was zes jaar oud toen ik voor het eerst te maken kreeg met jeugdzorg. De periode waarin je normaal nieuwe dingen ontdekt en steeds meer je eigen weg vindt. Mijn wereld werd juist kleiner.
Vanaf mijn veertiende heb ik op groepen gewoond, waarvan twee jaar gesloten. Steeds overgeplaatst worden, opnieuw beginnen, nieuwe mensen die je niet kent en die jou niet kennen. En elke keer weer die stille hoop: misschien wordt het hier anders. Misschien kan ik hier gewoon mezelf zijn.
Want dat was het enige dat ik wilde. Mezelf zijn, warmte, een toekomst. In plaats daarvan zat ik veel op mijn kamer. Of in de isoleercel. Wachten tot ik weg mocht. Maar tegelijkertijd vond ik de onzekerheid ook lastig. Ik dacht echt dat het normale leven niet voor mij was."
Beeld: © OZJ
Er was altijd wel iets dat me tegenhield. Wanneer niet mijn eigen gedachten, dan wel het systeem. Zo wilde ik graag een opleiding doen. Dat kon nergens. Therapie wilde ik juist niet, want alles was al te veel. Ik voelde veel onzekerheid en onduidelijkheid. En er was niemand die me bij de hand pakte en zei: dit is de weg, ik loop met je mee.
Er waren maar weinig mensen bij wie ik me echt veilig voelde. Vertrouwen hebben? Ik heb dat niet geleerd. Niet in hulpverleners, maar ook niet in mensen in het algemeen. Ik wilde wel. Maar het helpt niet als je keer op keer teleurgesteld wordt.
Ik voelde me eenzaam. Zat veel in mijn hoofd en praatte weinig met anderen. Ik observeerde. Met Kerst zag ik mensen buiten lopen, op weg naar familie. Bij ons op de groep werd er niks gedaan. Soms zat ik in de isoleercel terwijl ergens anders families gezellig aan tafel zaten. Ik houd niet van feestdagen. Waarom dat is, snap ik nu pas echt.
Wat niemand zag: ik verlangde naar warmte. Naar een plek waar ik gewoon mezelf kon zijn. Dat verlangen was er de hele tijd. Ik hield het alleen heel stil.
Aan hulpverleners wil ik meegeven: neem even de tijd. Kijk verder dan het gedrag dat iemand als eerste laat zien. Achter dat gedrag zit iemand die wacht. Die hoopt dat er eindelijk iets verandert, maar bang is dat het toch niet gebeurt. Wees de persoon die bewijst dat die angst ongegrond is.
En tegen jongeren die er nu in zitten: jij bent niet de uitzondering. Verandering is ook voor jou. Ik weet dat ik dat zelf niet altijd geloofde, maar ik zeg het toch. Want misschien is er iemand die het nodig heeft, net zoals ik dat nodig had.”
- Sara*
Beeld: © OZJ
* De naam is verzonnen, het verhaal is echt.
Gevoelens na gesloten jeugdhulp lopen soms door elkaar. Hier vind je woorden en verhalen die dat herkennen. Je bent niet de enige!
Raakt dit je of heb je hulp nodig? Meld je aan via nagesloten@vng.nl.