Jaimy voelt dat het anders kan | voor Jeugd & Gezin

Jaimy is hulpverlener in de gesloten jeugdhulp. Ze werd onderdeel van het systeem, tot twijfel groeide. Vastbesloten én moe van bewijzen: het kan anders. Dit is haar verhaal.

“Ik ben er ingerold, mijn baan in de gesloten jeugdhulp. Zonder een groot plan. Of een missie in mijn achterhoofd. En voor ik het wist stond ik in een systeem waarvan ik niet precies wist hoe het werkte.

Ik keek naar de collega die met haar ogen de groep kon bedwingen. Misschien was ik te lief, dacht ik. Te weinig geschoold. Dus ik paste me aan. Dat is hoe het werkt als je ergens nieuw bent. Je denkt: zij weten hoe het hoort. Zo word je eigenlijk onderdeel van dat systeem.

Tot ik op een dag geconfronteerd werd met een jongere die zichzelf behoorlijk had verwond. Dit werd afgedaan als ‘zelf aangebracht gedrag’. Dat moment vergeet ik nooit meer. Dat is het moment dat de twijfel begon. Niet ineens, maar langzaam. Dat ongemakkelijke gevoel bij wat er om me heen gebeurde. Dat ik dacht: doen we wel de goede dingen? Is dit écht wat jongeren nodig hebben?"

"Dus ik vertrok niet, maar ik bleef. Want kinderen laat je niet alleen, juist niet als het ongelooflijk ingewikkeld is. Het zat soms zelfs in relatief kleine dingen. Voor mij althans. Concreet dingen anders durven doen. Dat viel helaas niet bij alle collega’s goed en leverde hier en daar wat spanningen op. Maar stoppen was geen optie meer, de beweging in mij was begonnen: het kan anders. Dat begon al met kleine momenten.

Het was winter. Alles bevroren. Wij gingen met de jongens die eigenlijk binnen moesten blijven naar buiten, het ijs op. Sneeuwballen gooien. Ze waren even allemaal gewoon pubers in de sneeuw. We kregen op onze kop van de beveiliging, maar het was de beste werkdag in tijden.

Ook was er een jongen die een huisdier wilde. Mag niet, volgens protocol. Ik stelde een slak voor als huisdier. Maakt geen geluid, geen haren waar anderen allergisch voor kunnen zijn. Wie kan daar iets op tegen hebben? Hij vond het geweldig.

Dat zijn de momenten waarom ik het deed en doe. Niet voor het systeem. Maar voor die jongere die even niet achter een ijzeren deur zat. En gewoon even jong kon zijn.

Het is een kwestie van lange adem en het goede moment. Van de juiste mensen om je heen. Een bestuurder die ruimte geeft bijvoorbeeld. Zo stelde ik voor om kasten en bedden niet meer vast te zetten. En jongeren zelf hun kamer te laten indelen. Ik werd door sommige mensen voor gek verklaard. Maar we deden het. Het was eigenlijk de start van het anders durven doen. De basis van het oorspronkelijke systeem was gebouwd op één oplossing voor iedereen. Terwijl ieder mens uniek is en dus iedere jongere iets anders nodig heeft. Daar streven we naar en lukt ook steeds beter. Maar we zijn er nog niet.

Ze verdienen zoveel meer, ze hebben al zoveel pech gehad.

Ik heb eens een nacht doorgebracht in een oude slaapkamer, meer een slaapcel eigenlijk. Niet geslapen. Maar wel kunnen nadenken over wat het betekent om daar kind te zijn. Al die kinderen kwamen voorbij. Kinderen met elk hun eigen verhaal, hun eigen pech, ontreddering en verdriet. De muren weten dat.

Het is veel bewegen, ook tegen de stroom in. Elke keer weer laten zien dat het wél anders kan. Dat kan vermoeiend zijn. Maar wat ik voel en weet, is dat dit niet alleen mijn beweging is, of die van één enkele bestuurder. Er is een ’we’ en die ‘we’ wordt steeds groter. Dat stemt hoopvol: er komt ruimte voor verandering.

Wat ik hoop voor de toekomst? Dat we met elkaar altijd het juiste willen blijven doen. Blijven kijken naar wat een jongere nodig heeft. Blijven luisteren naar wat jongeren en ouders zeggen. Blijven vragen aan jezelf en elkaar: waarom doe ik dit eigenlijk? Dan geloof ik dat we eerlijk werken aan toekomst. Als je dit doet, kun je volgens mij maar tot één conclusie komen: elke jongere wil zich kunnen ontwikkelen. Geef ze die kans.

En als ik nog iets kan zeggen tegen die jongere die er nu middenin zit. Dan is het dit: ik vergeet je niet. Jij verdient het om gehoord en gezien te worden, nu en niet straks. Daar blijf ik me voor inzetten.”

- Jaimy*

*De naam is verzonnen, het verhaal is echt.

Gevoelens na gesloten jeugdhulp lopen soms door elkaar. Hier vind je woorden en verhalen die dat herkennen. Je bent niet de enige!

Raakt dit je of heb je hulp nodig? Meld je aan via nagesloten@vng.nl.